quote απο το ακόλουθο θρυλικό άρθρο
"Τα φαινόμενα δείχνουν ότι αυτοί που δουλεύουν στα τμήματα R&D των
εργοστασίων και κατέχουν π.χ. τη θεωρία της Δυναμικής του Στερεού Σώματος
είναι άσχετοι από οριακή οδήγηση. Και οι «οριακοί» δοκιμαστές των R&D δεν
έχουν πάει Πανεπιστήμιο! Φυσικό, άλλωστε το αποτέλεσμα αυτής της «μερικής
αναπηρίας» των μεν και των δε, λέγεται «χαοτική νοητική προσέγγιση» στη
μετάπτωση στρόβου, την κλόνιση στρόβου και το χαϊσάιντινγκ. Εκείνοι που θα
μπορούσαν να αναλύσουν αυτά τα φαινόμενα, δεν έχουν βρει, προφανώς, το
κουράγιο να τα βιώσουν. Κι όσοι τα έχουν βιώσει, δεν έχουν καταλάβει τι
ακριβώς συμβαίνει για να το περιγράψουν στους ειδήμονες.
Και κάπως έτσι, επαναπαυόμαστε (ως εργοστάσια αλλά και ως αναβάτες ή
θεατές) με τις εφησυχαστικές διαπιστώσεις ότι ο αγωνιζόμενος που τσακίζεται
σε ένα χαϊσάιντινγκ «ας πρόσεχε» κι ότι το αυτοενισχυόμενο κοσκίνισμα μιας
«τελικιασμένης» μηχανής με δεκαεξάρη μπροστινό τροχό οφείλεται σε έναν
συνδυασμό σχετικής φθοράς μεταξύ του μπρος και του πίσω λάστιχου και
ελαφράς πτώσης της απόδοσης των πίσω αμορτισέρ. Και κάπως έτσι, οι
σχεδιαστές μοτοσικλετών ξεφορτώνονται όλα τα προβλήματα γυροσκοπικής
αστάθειας, κάνοντάς τα πάσα στα ερευνητικά τμήματα των λαστιχάδων. Οι
οποίοι, με τη σειρά τους, πρέπει να δώσουν απάντηση στο ερώτημα «γιατί π.χ.
η GPZ-600 του '85 είναι ικανή να μπει σε ταλάντωση τιμονιού στα 170-180
χλμ. ώρα, ανεξάρτητα από τα λάστιχα που φοράει, ανεξάρτητα από τη φθορά
τους, αλλά, όμως, σε απόλυτη συνάρτηση με τον κυματισμό του
οδοστρώματος...».
http://library.techlink.gr/2t/article.a ... ticle=5553